เรื่องย่อ 6 ตัวละครกับการตามหานักเขียน โดย Luigi Pirandello (1921)

กลุ่มนักแสดงกำลังซ้อมละครตลกในขณะที่มีคนแปลกหน้า 6 คนเดินเข้ามา มองหาเพื่อที่จะทำให้เรื่องราวของพวกเขาสมบูรณ์ พวกเขาเหล่านั้นประกอบด้วย พ่อ, แม่, ลูกเลี้ยงสาว, ลูกชาย, เด็กผู้ชาย และเด็กผู้หญิง ผู้เป็นพ่อได้อธิบายว่า นักประพันธ์ที่สร้างพวกเขาขึ้นมาเกิดละทิ้งความพยายามเมื่อถึงกลางเรื่อง

ส่วนแม่นั้น เป็นภริยาของพ่อก็จริง แต่ว่า เธอเป็นคนผิวสีเพราะเธอเป็นแม่ม่าย  ลูกชายเป็นเด็กที่เกิดขึ้นอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ทว่าลูกเลี้ยงสาว เด็กชาย และเด็กหญิงนั้นเป็นลูกของผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งเสียชีวิตแล้ว ตัวแม่กลับมาหาสามีกับลูกนอกกฎหมายแต่ว่าลูกชายประท้วงว่า “ทุกสิ่งมันช่างต่ำช้าเสียนี่กระไร” ฝ่ายลูกเลี้ยงสาวก็แทรกขึ้นว่า “โดยเฉพาะเรื่องอัปยศที่เกิดขึ้นที่บ้านมาดามเปส” ที่ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพ่อไม่ได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์กับหล่อน ผู้จัดการโรงละครไกล่เกลี่ยเรื่องราวยุ่งเหยิงอย่างรวดเร็ว

พ่อเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้น...เสมียนคนหนึ่งในที่ทำงานผมตกหลุมรักกับภริยาของผม และหล่อนก็เช่นกัน ดังนั้นผมจึงตัดสินใจไล่เขาออกและขอเริ่มต้นใหม่กับภรรยา พวกเขาหนีไปเมืองอื่นแล้วก็มีลูกด้วยกัน 3 คน เมื่อชายคนนั้นเสียชีวิต ภรรยาและลูกๆก็กลับมาอย่างค่อนข้างอดอยากเพราะว่าตัวแม่ละอายที่เอ่ยขอความช่วยเหลือจากสามี

ลูกเลี้ยงสาวและแม่เริ่มทำงานที่ร้านของมาดามเปส ที่นั่นแม่เป็นช่างทำหมวกผู้หญิงและลูกเลี้ยงสาวก็เป็นหนึ่งในสาวงามที่มาดามเปสจัดหาให้สุภาพบุรุษผู้ร่ำรวย พ่อพบเธอที่นั่นและเอ่ยว่า แม่ทำลายช่วงเวลาปัจจุบันของพวกเขา แต่ลูกเลี้ยงสาวโต้อย่างอาฆาตขึ้นมาว่า เกือบตลอดเวลาเสียมากกว่า พ่อจึงพาทุกคนกลับบ้าน

ลูกเลี้ยงสาวขัดขึ้นมาว่า “ไม่ใช่บ้านสักหน่อยมันเป็นเพียงที่พำนักอาศัย ลูกชายคนนนี้จ้องมองพวกเราราวกับเป็นผู้บุกรุก มันเป็นการกระทำของเขาที่รับไม่ได้ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกต่อต้านมากจนเปลี่ยนสภาพจากแขกกลายเป็นภริยาน้อยของพ่อ” พ่อเห็นด้วยกับการต่อว่าลูกชาย อีกทั้งยังแสดงออกอย่างชัดเจนว่า การดูถูกของเขาก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมของเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงนี้

                ผู้จัดการยอมรับว่า พวกเขามีข้อมูลที่เหมาะจะทำละครดีๆสักเรื่อง แต่ว่าเขาไม่เคยเขียนบทและคงช่วยพวกเขาไม่ได้ พ่อจึงเสนอทางแก้ว่า ตัวละครจะเล่นในส่วนของตัวเองและนักแสดงก็แสดงซ้ำบนเวที โดยให้ผู้จัดการเป็นคนจดการกระทำและบทพูดตามตัวละคร

            ทว่าเมื่อนักแสดงมืออาชีพพยายามจะเลียนแบบตัวละคร พวกเขาก็พบว่า มันไม่สมจริง ลูกเลี้ยงสาวเกิดการต่อต้านขึ้นมาว่า เพราะพวกคุณไม่คิดที่จะเข้าใจพวกเรา อย่างเช่นตอนที่ฉันเจอผู้ชายคนนี้ (ชี้ไปที่พ่อ) ที่ร้านของมาดามเปส ฉันบอกเขาว่า ฉันสวมชุดสีดำไว้ทุกข์ให้กับพ่อ แล้วคุณคิดว่าเขาจะตอบฉันว่ายังไง หืม ? จะบอกว่า เลิกไว้ทุกข์เถอะ เดี๋ยวผมช่วยถอดชุดให้อย่างนั้นเหรอ

            ผู้จัดการท้วงขึ้นว่า ฉากแบบนี้มันจะก่อให้เกิดความวุ่นวาย ซึ่งศิลปินมืออาชีพจะไม่สามารถบอกความจริงได้และนักละครก็ไม่สามารถที่จะบอกทุกสิ่งเกี่ยวกับตัวละครของเขาได้ เขาจะต้องเลือก ลูกเลี้ยงสาวพูดว่า ... ตัดบทบาทของเราทิ้งสิ ถ้าคุณต้องการทำอย่างนั้น แต่คุณจะทำลาย ตัณหา, ความขมขื่น, ความละอาย, ความสำนึกผิด, ความน่ารังเกียจและตัวของพวกเราไม่ได้หรอกนะ เอาเลย ทำไปตามเหตุการณ์สมมุตินั่นสิ...เสแสร้งมากขึ้นอีกนิดตอนฉันโอบกอดชายคนนี้หลับตาและซบอกเขา...แบบนี้ไง...แล้วแม่ของฉันก็เข้ามาและร้องไห้          

            แม่รีบเดินยืนมาอยู่ตรงกลางระหว่างลูกเลี้ยงสาวและพ่อแล้วร้องไห้ พร้อมพูดว่า “นี่ลูกสาวฉันนะ ปล่อยเธอไปเดี๋ยวนี้ คุณไม่รู้เลยเหรอว่า นี่คือลูกสาวของฉัน” ผู้จัดการเห็นด้วยว่านี่เป็นตอนจบขององค์ 1 ที่ดีที่สุด

เวลาดำเนินไปจนกระทั่งตัวละครพร้อมที่จะแสดงองค์สุดท้าย เป็นฉากในสวนที่บ้านของพ่อ บ้านหลังที่แม่และลูกๆของเธอย้ายเข้ามาอยู่ท่ามกลางการคัดค้านของลูกชาย ผู้จัดการสั่งให้เพิ่มบทในองค์สุดท้ายว่า “ดูสิว่า เราแปลงมายาภาพเป็นความจริงได้ดีเพียงใด” แต่พ่อแก้ไขให้เขาว่า มันเป็นการดิ้นรนเปลี่ยนความจริงเป็นมายาภาพต่างหาก

                เขายืนยันต่อว่า ตัวละครต่างหากที่เป็นจริง ผู้จัดการ คนเขียนบทและนักแสดงต่างหากที่ประหลาดและเป็นสิ่งลวง ตัวละครจริงๆตายไปแล้ว ทว่าตัวละครในละครยังคงมีชีวิตอยู่อย่างอมตะ ผู้จัดการก็ท้วงขึ้นว่า เขาไม่เคยได้ยินเรื่องราวที่ตัวละครที่แต่งขึ้นเดินออกมาจากบทบาทและก็สร้างบทพูดที่ไม่ได้กลั่นกรองมาจากนักเขียน แต่พ่อยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า ผู้เขียนที่มีประสบการณ์ทุกคนย่อมรู้ดีว่า เขาจะญาติดีกับตัวละครทั้งหมดและต้องเขียนไปตามที่ตัวละครนำไป

            ตัวละครทั้ง 6 พยายามที่จะดำเนินเรื่องราวของพวกเขาให้จบลงอย่างสมเหตุสมผล พ่อและแม่พยายามอย่างยิ่งที่จะทำวิกฤติให้เป็นโอกาส และสร้างบรรยากาศของความสงบ อบอุ่นภายในครอบครัวที่แปลกแยก แต่แน่นอนละ มันเป็นไปไม่ได้  ลูกเลี้ยงสาวไม่สามารถปรับตัวได้ ลูกชายกล่าวโทษเธอ, เด็กชายและเด็กหญิงอย่างไม่ปราณีโดยคิดว่า การดูถูกแบบนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และแล้วเด็กชายที่เติบโตขึ้นมากับความรู้สึกผิดกับแบบแผนของครอบครัวตัวเองก็จบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า

            ลูกเลี้ยงสาวแทรกขึ้นมาว่า “ให้ลูกชายพูดเถอะ…เขาสมควรถูกตำหนิจากเรื่องทั้งหมด” ลูกชายปฏิเสธในตอนแรก แล้วก็พูดขึ้นว่า “อย่ามายุ่งกับผมได้มั้ย ผมไม่อยากจะเล่า แม้แต่ผู้เขียนเรื่องคนเก่ายังไม่อยากจะเขียนเลย มันเลยเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงไม่ทำเป็นละคร” อย่างไรก็ตาม พ่อบังคับเขาด้วยการเตือนว่า “ตัวเขาเป็นจริงเกินกว่าจะเลิก” ลูกชายกล่าวต่อ “ผมเดินอยู่ในสวน...ผมมาหยุดอยู่ใกล้ๆน้ำพุ...เด็กๆพวกนั้นอยู่ในน้ำ ...ผมพยายามจะกระโดดลงไปช่วยพวกเขา แต่เมื่อผมเห็นเด็กชายยืนมองดูน้องสาวจมน้ำตายอยู่เฉยๆ...แล้วหลังจากนั้น...”

                เขาถูกขัดโดยเสียงปืนลั่นจากต้นไม้บนเวทีที่ซึ่งเด็กชายซ่อนตัวอยู่ ผู้จัดการเร่งไปยังจุดเกิดเสียงทันที “เขาบาดเจ็บไหม” นักแสดงคนหนึ่งตอบว่า “เขาตายแล้วครับ” นักแสดงอีกคนว่า “แต่ทั้งหมดนี้มันไม่เป็นความจริง มันเป็นการสร้างความเชื่อ” ผู้จัดการกล่าวว่า “ความสมจริงเหรอ ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน...พระเจ้าช่วย ผมเสียเวลาทั้งวันไปกับการบันทึกเรื่องราวของคนบ้าพวกนี้เนี่ยนะ ทั้งวันเลยนะ”

Translated by kumiko

A synopsis of the play by Luigi Pirandello

              A theatrical company is rehearsing a comedy when six strange Characters intrude, seeking to have their dramatic story completed. They are a Father, Mother, Stepdaughter, Son, Boy, and Girl. The Father explains that the author who created them has dropped them right in the middle of the tale.

              The Mother, he says, is his wife, but she is in black because she is a widow--the widow of her lover. The Son is her only legitimate child; the Stepdaughter, the Boy and the Girl are children of the lover, now dead. The Mother has come back to her husband with her illegitimate brood, but the Son protests that "the whole thing is so vile!" The Stepdaughter interjects: "Especially that incident in Madame Pace's house of ill fame," where, apparently, the Father had unknowingly consorted with her. The theater manager quickly calls for a clearing up of the tangle.

               The Father starts at the beginning: A clerk at his office fell in love with his wife, and she with him, so he discharged the clerk and turned out his wife. They went to another town, and there had three children. With the lover's death, they returned and nearly starved because the Mother shrank from asking help of her husband.

               The Stepdaughter and Mother found work at Madame Pace's establishment, where the Mother was a milliner and the Stepdaughter one of the pretty girls whom Madame Pace supplied to rich gentlemen. The Father met her there and, he says, the Mother interrupted them "in the nick of time." But the girl contradicts this maliciously: "Almost in time!" The Father then took them all to his home.

The Stepdaughter interrupts: "Not a home, but a mere lodging. This Son of his regarded us as intruders who had come to disturb the kingdom of his legitimacy. It was his unbearable behavior that made me so defiant--that transformed me from his father's guest into his father's mistress." The Father concurs in blaming the Son, declaring that his sneers are bringing tragedy for the Boy and Girl.

                The manager agrees that here they have the material for an excellent drama, but he has never been an author and can't help them. The Father offers a solution: the Characters will play their parts and the actors then can re-enact the scenes, with the manager recording the lines and action as the Characters proceed.

                But the Characters, when the professional actors attempt to mimic them, find that they are unreal. The Stepdaughter protests: "You don't begin to understand us. For example, when I met this man (pointing to the father) at Madame Pace's establishment, I told him I was wearing black in mourning for my father. And what do you think he answered? 'Let's put an end to this mourning; let me help you take off this little dress.'"

                 The manager protests that such a scene would create a riot, that a professional artist cannot afford to tell the truth, and that a dramatist cannot tell everything about his characters; he must be selective. The Stepdaughter declares: "... Kill our parts, if you wish. But you can't kill us, our passions, our bitterness, our shame, our remorse, our disgust. Go on with your artificial scenes ... make a mere pretense of it all when I embrace this man, closing my eyes and letting my head sink on his breast--like this--when suddenly my mother comes in and cries out--"

                  The Mother rushes between the Stepdaughter and Father, crying: "MY daughter!... Let her go, you brute!... Don't you know she is my daughter?" The manager agrees that this is a perfect ending for a first act.

At length the Characters are ready to play the last act. The setting is the garden of the Father's house, a house into which the Mother and her children have moved despite the Son's indignant protest. The manager orders the last act, adding: "Let's see how cleverly we can turn an illusion into a reality." But the Father corrects him, contending that they are turning a reality into an illusion.

                   It is the Characters who are real, he asserts, and the manager, the authors and the actors are merely fantastic and unreal; living characters die, but characters in drama are immortal. The manager protests that he has never heard of a fictitious character who steps out of his part and makes up speeches never intended by the author, but the Father stoutly insists that every experienced author knows that he is wholly at the mercy of his characters and must follow wherever they lead him.

                   The Six Characters attempt to carry out their story to a logical conclusion. The Father and Mother strive to make the best of a bad situation, and to establish some semblance of harmony in this strange family, but evidently it cannot be: the Stepdaughter cannot adjust herself, and the Son relentlessly persecutes her and the Boy and Girl in his self-righteous scorn. At length the Boy, with growing realization of the sorry pattern of his home, makes a tragic resolution.

                    The Stepdaughter interjects: "Let the Son tell about it ... he was to blame for it all...." The Son first refuses: "Let me alone! I don't want to tell! The original author didn't want to tell, either. That's why he refused to put us on the stage." The Father compels him, however, with the reminder that he is "too real to quit," and the Son goes on: "I was walking in the garden ... I came near the fountain ... the Child, there in the water ... I was about to jump in to the rescue when I saw the Boy standing there and staring ... at his drowned little sister.... And then--"