เช้าวันนี้อากาศเหมือนจะสดใส น้ำฝนได้รับข้อความจากอดีตรูมเมทสมัยเรียน อุ๊ย...เพื่อนคนนนี้จะส่งอะไรมาให้น๊า ว่าแล้วก็เปิดดู แต่แล้วก็พบกับข่าวที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก นั่นก็คือเบียร์ เพื่อนร่วมชั้นปีที่มหา'ลัยเสียชีวิตแล้ว T-T

 

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เรียนจบได้ไม่นาน เพื่อนๆและน้ำฝนได้ยินข่าวเกี่ยวกับเบียร์เรื่องอาการป่วยที่หาสาเหตุไม่ได้ของเขามาระยะหนึ่งแล้วค่ะ เขามีอาการแต่ทรงกับทรุดและไม่มีหมอคนไหนสามารถวินิจฉัยแบบฟันธงลงไปได้เลยว่า เขาเป็นโรคอะไร แต่ด้วยกำลังใจที่เข้มแข็งของเขา เขาจึงอยู่มาได้จนเกือบถึงปัจจุบัน มาถึงตอนนี้ น้ำฝนอยากบอกกับเขาว่า "ไปดีเถอะนะเบียร์นะ" แม้เราจะไม่สนิทกันเท่าไหร่นัก แค่เจอหน้าก็ยิ้มทักทายให้แก่กัน พูดคุยสอบถามสารทุกข์สุขดิบกันไปมา แต่น้ำฝนเชื่อนะว่า เราก็ได้ชื่อว่า เราเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันอยู่ดี เบียร์เป็นคนที่เก่งมากคนหนึ่ง น้ำฝนว่ามันน่าเสียดายที่เราไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้ อาจจะด้วยเวลา, ระยะทาง, ความแตกต่างของแผนการเรียนและเรื่องเพศ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว ต่อให้เราหมุนเข็มนาฬิกาไปด้านหลัง เวลามันก็ไม่ย้อนกลับมาอยู่ดี

 

เพราะฉะนั้น สิ่งที่ดีที่สุดที่เราจะสามารถทำได้และน้ำฝนอยากให้ทุกคนกระทำกันก็คือ การทุ่มเทให้กับทุกๆสิ่งในปัจจุบันให้เต็มที่ ทำให้เหมือนกับมันจะไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับเราอีกต่อไป พรุ่งนี้ คือ อนาคต, นาทีหนึ่งต่อจากนี้มันก็คืออนาคต มันเป็นสิ่งเราไม่มีทางรับรู้และคาดเดาได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่หากเราทำทุกอย่างที่ดีที่สุดของเราแล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง เราจะไม่เสียใจเลย เราจะไม่ฟูมฟาย เราจะไม่จมปลักอยู๋กับอดีตที่ผิดพลาด แต่เราจะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง